ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ!


Ο ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ

Η πολιτική και οικονομική κατάσταση της Ελλάδας εκφράζεται με το εύγλωττο του νέου υπουργού Οικονομίας ότι πρόκειται για τον «τετραγωνισμό του κύκλου».
Το άλυτο μαθηματικό πρόβλημα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας είναι η απελπισμένη προσπάθεια της νέας αστικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, συνεπούς εκπροσώπου του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, να αποφευχθεί η οικονομική χρεοκοπία στην ευρωζώνη και μια νέα κοινωνική έκρηξη, με απρόβλεπτες συνέπειες όπως το Δεκέμβρη του 2008.

Η οικονομική κρίση, παρά τις διεθνείς παρεμβάσεις, δεν έχει δημιουργήσει ένα νέο πεδίο σταθερότητας για την αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Ένας δεύτερος κύκλος πτωχεύσεων και χρεοκοπιών αναμένεται με ραγδαία αύξηση της ανεργίας και σκληρών ταξικών αγώνων.

Όσοι πίστεψαν σε μια ελληνική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ικανή να επιλύσει τα άλυτα προβλήματα του ελληνικού καπιταλισμού έχουν ήδη διαψευστεί. Οι παράγοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι χρηματοοικονομικοί αξιολογητές και οι διεθνείς τοκογλύφοι απαιτούν την αποκατάσταση μιας υγιούς «κρατικής» παρέμβασης σε μια άρρωστη εκ γενετής οικονομική κατάσταση.
Επί της ουσίας, ο ελληνικός λαός καταψήφισε τη κυβέρνηση της ΝΔ που «εξαπατούσε» τις Βρυξέλλες και κατάκλεψε τον κρατικό κορβανά για να φέρει μια κυβέρνηση «απόλυτης νομιμότητας» που θα επιβάλλει την ευρωπαϊκή συνθήκη των Βρυξελλών, δηλαδή τη νομιμότητα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.
Ίσως ποτέ άλλοτε δεν έχει γίνει τόσο εμφανής ο σφιχτός εναγκαλισμός του ελληνικού καπιταλισμού στο διεθνές περιβάλλον. Δεν υφίσταται πλέον ετήσιος κρατικός προϋπολογισμός παρά μονάχα με την έγκριση των Βρυξελλών, ενώ καμιά πολιτική δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς την έγκριση και τη συναίνεση των «διεθνών αγορών».
Αυτός είναι ο λόγος που το ΠΑΣΟΚ αλλά κι ένα τμήμα της αριστεράς μιλούν για απώλεια «εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων» κι αναζητούν εθνικές λύσεις στο απορυθμισμένο παγκόσμιο καπιταλιστικό περιβάλλον.
Επίσης, τμήματα της αριστεράς μιλούν για μια βιώσιμη καπιταλιστική οικονομία ρυθμισμένη με ανθρώπινες διαστάσεις, μια καπιταλιστική κρίση διαρκείας από τη γέννηση του καπιταλισμού, είτε μια κρίση επίπλαστη (;) προϊόν της βούλησης καπιταλιστικών κύκλων που επιθυμούν την αύξηση της κερδοφορίας τους μέσω της ανατροπής των υπαρχόντων εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης.
Όλες αυτές οι προσεγγίσεις είναι εξαιρετικά πιο αισιόδοξες από τους ίδιους τους αστούς. Οι προσεγγίσεις αυτές έχουν κοινό τους σημείο ότι σε σχετικά σύντομο διάστημα υπάρχει η δυνατότητα μιας νέας συμφωνίας αλά Bretton Woοds που θα δώσει το φιλί της ζωής στο παγκόσμιο κεφάλαιο (αυτό αμφισβητείται και από τους ίδιους του καπιταλιστές). Γι αυτό, οι θιασώτες του ρεφορμισμού θεωρούν ότι ο πολιτικός χρόνος της εργατικής τάξης μέσα στη διαδικασία της πραγματικής καταστροφής θεωρείται απεριόριστος, ο Δεκέμβρης τελείωσε και έτσι ο καθένας μπορεί να επιστρέψει στα χθεσινά του καθήκοντα.
Οι ίδιοι οι καπιταλιστές κι ιδιαίτερα το αστικό κράτος έχουν αντίθετη άποψη: Οι πυρετώδεις ετοιμασίες του κ. Χρυσοχοίδη τους λίγους μήνες διακυβέρνησης του πράσινου μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ αποδεικνύουν τους μεγαλύτερους φόβους τους: Μια γενικευμένη κατάρρευση σε μια φλεγόμενη Ελλάδα.

Γι αυτό, η ουσία των κυβερνητικών μέτρων, όχι της πράσινης ανάπτυξης αλλά της μαύρης ύφεσης και της μαζικής ανεργίας, συνδυάζεται απαραίτητα με κατακόρυφη αύξηση της κρατικής βίας και καταστολής.
Σε αντίθεση με τους τρομολάγνους, η αύξηση της καταστολής δεν είναι δείγμα δύναμης του αστικού κράτους αλλά αδυναμία διαχείρισης των κοινωνικών ζητημάτων σε ένα σαθρό οικονομικό υπόβαθρο. Τα αναβαθμισμένα δολοφονικά και τρομοκρατικά χτυπήματα σε κοινωνικούς χώρους,  αγωνιστές και μέλη πολιτικών οργανώσεων, κατευθύνονται κύρια σε όσους δεν ενσωματώθηκαν στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι στην μετα-Δεκέμβρη εποχή και δεν αποκήρυξαν τη βία «από όπου κι αν προέρχεται».
Οι νέες μορφές οργάνωσης για τους επερχόμενους αγώνες δεν μπορούν να ενσωματωθούν τυπικά από τις μάζες που εξεγέρθηκαν το Δεκέμβρη, την εργατική τάξη  και στα πλατύτερα στρώματα που πλήττονται από τη παγκόσμια κρίση. Αυτές θα προκύψουν μέσα από τις ανάγκες της αντιμετώπισης της καπιταλιστικής κρίσης, της αδυναμίας διατήρησης των συνθηκών ζωής της εργατικής τάξης, του ανύπαρκτου μέλλοντος της νεολαίας και των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων, από την ανάγκη της αντιμετώπισης της οργανωμένης βίας του αστικού κράτους και του κεφαλαίου.

Συμμετείχαμε και αναπνεύσαμε την εξέγερση. Όμως, η ίδια η επανάσταση είναι μια τέχνη και σαν τέτοια πρέπει να την μελετήσουμε και να την εξασκήσουμε με τη δεξιότητα που απαιτείται. Η συντριβή του αστικού κράτους αποτελεί προϋπόθεση για την απαλλοτρίωση του κεφαλαίου και την αναδιοργάνωση της κοινωνίας σε νέες βάσεις.

Γι αυτό, όταν οι δυνάμεις καταστολής κυκλώσουν το τετράγωνο, εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τετραγωνίσουμε τον κύκλο.

11-01-2010
Γιάννης Πευκιώτης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s